انواع بخیه ها

بخیه ها

روش های بسیاری برای بستن زخم های پوستی وجود دارند که شایع ترین آنها بخیه است. روش های دیگر شامل منگنه های جراحی، نوارهای مخصوص بستن پوست و چسب هستند.

بخیه برای بستن بریدگی ها و زخم های پوستی استفاده می شود. بخیه را می توان برای بستن زخم در هر قسمتی از بدن، چه داخل و چه خارج آن، استفاده کرد. هنگام بخیه زدن زخم، پزشک دو لبه ی بریدگی را به وسیله ی نخ های بخیه به هم دوخته و سپس با یک گره محکم آن را می بندد. این بخیه ها به ترمیم پوست در طول زمان کمک می کنند. از بخیه برای بستن انواع مختلفی از زخم ها استفاده می شود. بریدگی ها و زخم های حاصل از حوادث اغلب با بخیه بسته می شوند. همچنین، جراحان در طول عمل جراحی از بخیه برای توقف خونریزی رگ های خونی و بستن برش های جراحی استفاده می کنند.

 

 

انواع بخیه ها

بخیه ها به دو دسته کلی قابل جذب و غیر قابل جذب تقسیم می شوند. بخیه های قابل جذب بعد از 60 روز حل شده و جذب بدن می شوند. این نوع بخیه ها نیازی به کشیدن ندارند. این بخیه ها برای بستن زخم های داخل بدن و در مواقعی که نیاز به بخیه دائمی نیست استفاده می شوند. از طرف دیگر بخیه های غیر قابل جذب بیش از 60 روز باقی مانده و قدرت خود را حفظ می کنند. از این بخیه ها برای بستن زخم های روی بدن یا ترمیم رگ های خونی استفاده می شود. پس از ترمیم زخم، این بخیه ها باید کشیده شوند.

بخیه زدن بسیار ساده است. ابتدا محل زخم با آب استریل و پراکسید تمیز می شود. محلول ضد عفونی کننده بتادین برای پاکسازی ناحیه اطراف زخم استفاده می شود. در مرحله بعد ناحیه زخم با یک ماده بی حس کننده مانند لیدوکائین (زایلوکائین) بی حس می شود. سپس از سوزنی که نخ بخیه به آن متصل شده برای دوختن لبه های زخم به یکدیگر استفاده می شود. برای این کار ممکن است به چندین بخیه نیاز باشد. پس از بسته شدن زخم، اغلب یک ژل آنتی بیوتیک موضعی روی بخیه ها زده شده و سپس زخم پانسمان می شود. تمام زخم هایی که بخیه می شوند از خود اسکار و جای زخم بر جای می گذارند اما معمولاً این جای زخم بسیار کوچک است و به مرور زمان کم رنگ می شود.

علاوه بر بخیه زدن از روش های دیگری نیز برای بستن زخم ها استفاده می شود. برای مثال منگنه های جراحی (استپلر) برای بستن انواع مختلفی از زخم ها به کار برده می شوند. مزیت منگنه های جراحی این است که نسبت به بخیه سریعتر بوده و کمتر منجر به عفونت می شوند. از معایب منگنه های جراحی این است که اگر هنگام استفاده از آنها، لبه های زخم به طور صحیحی کنار یکدیگر قرار نگیرند جای زخم حاصل از منگنه ها دائمی خواهد بود. منگنه های جراحی برای بستن بریدگی های روی پوست سر و بستن زخم های جراحی استفاده می شوند.

نوار چسب های مخصوص بستن زخم نیز اخیراً محبوبیت خاصی پیدا کرده اند. این نوار چسب ها مزایای فراوانی دارند. برای مثال، احتمال بروز عفونت در زخم هایی که با نوار چسب مخصوص بسته می شوند کمتر از زخم هایی است که بخیه خورده اند. بستن زخم با این نوار چسب ها درد ندارد و نیازی به تزریق ماده بی حسی به فرد نیست. از معایب این نوار چسب ها دقت کمتر آنها در بستن لبه های زخم نسبت به بخیه است. این چسب ها برای همه نواحی بدن قابل استفاده نیستند. برای مثال، قرار دادن نوارهای چسبنده روی بخش هایی از بدن که زیاد عرق می کنند مانند زیر بغل، کف دست یا کف پا نواحی بی فایده است. همچنین این چسب ها برای مناطقی که مو دارند نیز مناسب نیستند.

از چسب بافتی هم می توان برای بستن زخم استفاده کرد. این ماده مثل چسب روی زخم اعمال شده و لبه های زخم را تا زمان بهبودی نزدیک هم نگه می دارد. چسب بافتی جدیدترین روش ترمیم زخم است و به یک جایگزین محبوب برای بخیه تبدیل شده است. این چسب پس از حدود 5 الی 7 روز خود به خود از بین می رود یا از روی پوست جدا می شود.

نحوه مراقبت از بخیه

پزشک شما هنگام بخیه زدن زخم تان، نکاتی را برای مراقبت از بخیه ها به شما توصیه می کند و زمان تقریبی کشیدن بخیه ها را به شما اطلاع خواهد داد. برخی از این توصیه ها شامل موارد زیر هستند:

  • در 24 ساعت اول زخم را تمیز و خشک نگه دارید.
  • بعد از 48 ساعت می توانید حمام کنید، اما زخم را خشک نگه دارید.
  • پس از 48 ساعت می توانید پانسمان زخم را بردارید، مگر اینکه زخمتان همچنان خونریزی یا ترشح داشته باشد. اگر لازم است پانسمان روی زخم باقی بماند در صورت خیس شدن آن، یک پانسمان خشک و تمیز را جایگزین آن کنید.
  • پس از تمیز کردن زخم، یک پماد آنتی بیوتیک (برای مثال پلی سپورین یا نئوسپورین) را به محل زخم اعمال کنید.
  • در صورت شل شدن یا پاره شدن بخیه ها به پزشکتان اطلاع دهید.

انواع بخیه ها

کشیدن بخیه ها

قبل از کشیدن بخیه ها، محل زخم با یک محلول ضد عفونی کننده تمیز می شود تا خونِ باقی مانده، بافت های اضافی و ترشحات زخم پاک شوند. گره هر بخیه توسط وسیله ی مخصوصی به نام فورسپس (انبر) استریل برداشته می شود و سپس برای بریدن بخیه از قیچی جراحی یا یک چاقوی کوچک استفاده می شود. فورسپس برای کشیدن بخیه های شل شده از روی پوست استفاده می شود. این مراحل تا زمانی که همه بخیه ها برداشته شوند ادامه پیدا می کنند. ممکن است هنگام کشیدن بخیه ها، یک کشش جزئی را روی پوست خود احساس کنید. پس از حذف بخیه ها زخم دوباره تمیز می شود. سپس برای ادامه یافتن بهبود زخم و برای اینکه پوست زخم دوباره قدرت اولیه اش را به دست بیاورد روی آن نوار چسب مخصوص زخم قرار داده می شود.

بیرون آوردن منگنه های جراحی

بیرون آوردن منگنه های جراحی روش ساده ای داشته و شبیه کشیدن بخیه است. پزشک پس از تمیز کردن زخم، با استفاده از وسیله ی مخصوصی تک تک منگنه ها را به آرامی از پوست بیرون می کشد. فرد ممکن است درد اندک یا کششی جزئی را احساس کند. پس از بیرون آوردن تمام منگنه ها، زخم یک بار دیگر تمیز شده و نوار چسب های مخصوص زخم روی آن قرار داده می شود.

مراقبت از زخم پس از کشیدن بخیه ها

مراقبت از زخم بعد از کشیدن بخیه ها نیز به اندازه مراقبت های قبل از کشیدن بخیه اهمیت دارد. برای بهبود کامل زخم و کاهش جای زخم باید به درستی از زخم محافظت شود. برخی از اقداماتی که می توانید برای مراقبت از زخم انجام دهید عبارتند از:

  • اجازه بدهید نوار چسب ها به مدت 5 روز روی زخم باقی بمانند. سپس برای برداشتن این نوار ها، آن ها را خیس کنید تا به راحتی از پوست جدا شوند.
  • زخم را تمیز و خشک نگه دارید.
  • اندکی زمان می برد تا پوست خاصیت ارتجاعی خود را دوباره به دست بیاورد. هنگام کشیدن بخیه ها، پوست زخم فقط حدود 5 تا 10 درصد از قدرت ارتجاعی خود را بازیافته است. بنابراین تا یک ماه پس از کشیدن زخم از آن در برابر آسیب محافظت کنید.
  • پوست آسیب دیده تا چند ماه نیاز به اشعه ماوراء بنفش خورشید حساسیت بیشتری دارد. بنابراین توصیه می شود که در طول دوره بهبودی روی پوست آسیب دیده از کرم ضد آفتاب استفاده شود.
  • استفاده از ویتامین E به صورت موضعی نیز در روند بهبودی پوست آسیب دیده مفید است.

Source: www.emedicinehealth.com

بدون نظر

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *