زخم پای دیابتی : استاندارد های مراقبتی

زخم پای دیابتی همچنان یک مشکل اساسی است که باعث رنج ، تحمل سختی ، عفونت و مرگ بیماران می شود . هزینه ی درمان زخم پای دیابتی در سال 2015 در حدود 1.3 تریلیون دلار در سطح جهانی تخمین زده شده است . با وجود تحول و پیشرفت در فن آوری های مراقبت از زخم در طول این سال ها ، زخم پای دیابتی همچنان جزو چالش برانگیز ترین انواع زخم های مزمن است.

زخم پای دیابتی : استاندارد های مراقبتی

عوامل موثر در زخم پای دیابتی و استاندارد های مراقبتی

بیماران مبتلا به زخم های دیابتی احتمالا آنچه را که به آن ” فنوتیپ مزمن ” گفته می شود را دارند . زخم های دیابتی قادر به تحریک کردنِ تکثیر سلولی نبوده و دارای :

  • رگ زایی (رگ زایی برای رشد و بهبودی نقش اساسی را بازی می کند و در ترمیم زخم ها نقش دارد) غیر طبیعی
  • پروسه ی انقباض زخم مختل شده
  • فرایند ” اِپی تلیالیزاسیون مجدد ” ناکارآمد (فرایندی که وظیفه ی باز سازی سلول های اپیدرم به منظور پوشاندن محل آسیب دیده و بازگرداندن عملکرد آن را دارد)

زخم های دیابتی به عنوان زخم هایی با ضخامت کامل که در پایین مچ پا قرار دارند ، تعریف می شوند . بیماران دیابتی در معرض خطر بیش تری برای از دست دادن اندام و مرگ و میر ناشی از آن قرار دارند .

درمان های فعلی برای زخم پای دیابتی شامل :

  • Wound Offloading : به حداقل رساندن و یا از بین بردن وزن قرار داده شده بر روی پا برای جلوگیری از ایجاد زخم و کمک به بهبود آن
  • آنتی بیوتیک ها برای عفونت های تایید شده
  • تجدید عروق برای بیماران دارای بیماری سرخرگ محیطی

مراقبت های روزانه از پا

بهترین زمان برای معاینه ی پاها بعد از حمام کردن و دوش گرفتن است . زمانی که پاها خود را خشک کردید (از جمله لای انگشتان پا) در یک اتاق کاملا روشن بنشینید . اگر در دیدن قسمت های پایین یا کناره ی پا به مشکل بر خوردید از یک آیینه استفاده کنید تا بتوانید تمام قسمت های پای خود را ببینید .

به دنبال گزینه های زیر بگردید :

  • برآمدگی ، توده ، تاول و یا کبودی .
  • بریدگی ، زخم و پوست ترک خورده (حتی ریز ترین ترک هم ممکن است آلوده شده و عفونت کند ) .
  • قسمت ها و تکه هایی از پوست که نازک و براق شده است (که می تواند نشانه ای از عدم جریان خون باشد) و یا قسمت هایی از پوست که قرمز شده است ( به خصوص رگه های قرمز مه می تواند نشانه ی وجود عفونت باشد) .
  • اختلاف دما (یک قسمت از پا گرم و دیگری سرد) که می تواند نشانه ی عدم جریان خون باشد .
  • درد ، سوزن سوزن شدن ، بی حسی و یا عدم وجود هیچ نوع احساس ؛ این علائم می توانند نشان دهنده ی مشکلات عصبی باشند .
  • ناخن های رشد کرده در گوشت پا همراه با : قرمزی ، ورم کرده در امتداد ناخن ، حساسیت و درد .
  • ریزش مو در ساق پا و مچ به پایین ، که می تواند نشانه ای از کاهش جریان خون باشد .

در صورتی که هر یک از علائم بالا را مشاهده کردید ، سریعا به دنبال مراقبت های پزشکی باشید ؛ سلامت پای شما در خطر است .

مراقبت های فردی

  • علاوه بر انجام معاینات روزانه ی پاها ، برای انجام معاینات منظم و انجام مراقبت های پیشگیرانه ، به یک متخصص مراقبت از زخم های دیابتی و پا مراجعه کنید .
  • در صورت احساس بی حسی ، سوزن سوزن شدن و از دست دادن احساس در پا ، بیش از حد محتاط باشید ؛ اطمینان حاصل کنید که هیچ چیز تیز مانند شیشه شکسته ، ناخن و یا لبه های تیز بر روی زمین و با فرش و موکت وجود نداشته باشد . هرگز با پای برهنه راه نروید ، حتی درون خانه .
  • به صورت روزانه پاهای خود را با استفاده از آب ولرم – هرگز از آب داغ استفاده نکنید – بشویید ؛ برای تست دمای آب از آرنج خود استفاده کنید . بعد از شست و شو پا را کاملا خشک کنید و با استفاده از لوسین تنها رو و زیر پا را نرم کنید ؛ هیچ وقت از لوسین بین انگشتان پا استفاده نکنید زیرا این کار می تواند ایجاد محیط مرطوب کرده و محیط را برای رشد قارچ ها مساعد کند .
  • در صورتی که مبتلا به نوروپاتی و یا سایر بیماری های پای مرتبط با دیابت هستید ، سعی نکنید ناخن های پایتان را بگیرید ؛ برای گرفتن ناخن های پا ، مراقبت و معاینه ی پا ها به یک پا پزشک (متخصصی که به صورت ویژه به درمان بیماری های پا می پردازد) و یا یک پرستار مراقبت از پا ، مراجعه کنید . هیچ وقت تلاش نکنید پینه و یا برآمدگی های روی پای خود را بریده و یا سوهان بزنید .
  • هرگز از مواد از بین برنده ی زگیل و یا مواد شیمیایی قوی ، برای پا های خود استفاده نکنید .

روی پاهای شما 

  • IPFE پیشنهاد می کند که تنها جوراب های خاص ، کاملا اندازه و داری پد ، به عنوان لباسی که بسیار به پا نزدیک است ، استفاده شود ؛ برای انتخاب کفش هم به سراغ کفش هایی بروید که سُر نبوده و یا توسط پزشک و متخصص پا تجویز شده است . بررسی های منتشر شده نشان داده است که پوشیدن جوراب های پد داری که به صورت بالینی آزمایش شده ، می تواند در جلوگیری از صدمه و آسیب رسیدن به پوست و بافت نرم پا کمک کند ؛ این آسیب ها یکی از دلایل اصلی زخم های دیابتی است .
  • هر روز یک جفت کفش تکراری را نپوشید (در صورت امکان حداقل دو جفت کفش داشته باشید ) ؛ جوراب های پد دار خود را روزانه عوض کرده و در صورتی که فعالیت های روزانه تان زیاد است این کار را چند بار در روز انجام دهید .
  • هیچ وقت به این حرف که ” کفش بعد از پوشیدن جا باز کرده و بهتر می شود ” اطمینان نکنید ؛ تنها به متخصص بهداشت پای خود که راه رفتن شما را تجزیه و تحلیل کرده و سایز پای شما را به درستی اندازه گیری کرده است اعتماد کنید . ممکن است با کفش جدید خود احساس بزرگی داشته باشید اما اگر تمام اجزا (جوراب های پد دار ، کفی طبی ) به طور مناسب انتخاب شده باشند ؛ آن وقت به صورت یک سیستم به شما احساس راحتی می دهند.
  • برای مدت طولانی پاهای خود را جمع نگه ندارید ، زیرا این کار می تواند جریان خون را کاهش داده و به بعضی از نقاط فشار وارد کند در نتیجه بیش از یک یا دو ساعت بدون حرکت در یک جا ننشینید .

روزانه داخل کفش های خود را برای وجود اشیای تیز ، شکاف ها و یا هر قسمت خشن و سخت دیگر که می توانند باعث زخم ، بریدگی و یا ساییدگی پاهای شما شوند ، بررسی کنید .

مقالات

انواع پانسمان زخم پای دیابتیانواع زخم دیابتیپانسمان زخم پای دیابتیپانسمان نقره برای زخم پای دیابتیپای دیابتیزخم پای بیماران دیابتیزخم پای دیابتیزخم دیابتیمراقبت از پای دیابتیمرکز درمان زخم پای دیابتی

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *