زخم های ناشی از دیابت

زخم های دیابتی

دیابت را می توان به سادگی به عنوان تجمع قند دریافت شده به عنوان منبع انرژی در بدن به دلیل عدم توانایی استفاده از آن در حد لازم توسط بدن ، تعریف کرد. اگرچه به سادگی تعریف می شود ، اما دیابت تأثیرات پیشرفته زیادی دارد. شکر به ساده ترین و کوچک ترین شکل برای جذب از روده تجزیه می شود. ساده ترین شکل قند موجود گلوکز نام دارد. قند خورده شده با غذا در روده های ما به گلوکز تبدیل شده و به سرعت در جریان خون جذب می شود. هورمونی به نام انسولین عبور قند از خون به بافت را تضمین می کند و به عنوان منبع انرژی سوزانده می شود. هورمون انسولین توسط سلول های بتا در پانکراس تولید می شود.

زخم های ناشی از دیابت

با این وجود، به دلیل کمبود هورمون انسولین یا تاثیر نزاشتن هورمون انسولین در افراد دیابتی ، در حالی که شکل قند در گلوکز است از آن به درستی توسط عضلات و سایر بافت ها استفاده نمی شود. این باعث افزایش قند خون می شود. این وضعیت در ادبیات پزشکی به عنوان هیپرگلیسمی تعریف شده است.

هنگامی که میزان گلوکز در خون افزایش می یابد ، سلول های بتا که هورمون انسولین تولید می کنند شروع به تولید انسولین بیشتر می کنند تا این سطح قند بالا را کاهش دهند. میزان انسولین در خون نیز افزایش می یابد. میزان انسولین در خون نیز افزایش می یابد. انسولین به طور عمده بافت ها را قادر می سازد از گلوکز به عنوان منبع انرژی استفاده کنند. با این حال ، در افراد دیابتی ، هورمون انسولین نمی تواند این کار را انجام دهد ، زیرا بافت ها در برابر انسولین مقاوم هستند.

زخم های ناشی از دیابت

مقاومت به انسولین اغلب قبل از بروز کامل علائم دیابت شروع می شود. دیابت که با مقاومت به انسولین شروع می شود و منجر به هیپرانسولینیسم می شود ، دیابت بزرگسالان یا دیابت نوع 2 نامیده می شود. شناخته شده است که 90٪ افراد دیابتی دیابت نوع 2 دارند. دیابت نوع 2 معمولاً در بزرگسالی اتفاق می افتد و غالباً با چاقی مشاهده می شود.

دیابت

دیابت در کودکی در 10٪ بیماران رخ می دهد. در این نوع دیابت تقریباً هیچ انسولینی تولید نمی شود و بعضی از آنها به طور مادرزادی به انسولین وابسته هستند. به این نوع دیابت، دیابت نوع 1 گفته می شود. به دیابت دوران کودکی نیز معروف است. در بیماران دیابتی وقتی که میزان قند خون به تعداد بسیار بالایی مانند 300-250 می رسد ، اغلب ادرار می کنند. شکر یک ماده اسمزی است. بنابراین این به معنای احتباس آب است.

زخم های ناشی از دیابت

دیابت می تواند باعث بسیاری از بیماری ها شود. تقریباً هیچ بیماری وجود ندارد که با آن ارتباط نداشته باشد. بنابراین ، دیابت می تواند انواع بیماری ها را در بدن ایجاد کند یا باعث بسیاری از بیماری ها شود. علاوه بر آسیب رساندن به قلب و مغز ، بیماری های چشم ، بیماری های کلیوی ، بیماری های پوستی ، بیماری های مو ، خارش های مختلف پوست ، بثورات ، زخم های مختلف ، ترمیم دیرهنگام زخم ها ، عفونت های مکرر ، به ویژه در زنان  بیماری های دستگاه ادراری و عفونت ، نارسایی جنسی در مردان ، تحلیل استخوان ، آسیب عصبی ، فشار خون و بسیاری از بیماری های مربوط به آن با دیابت همراه است.  در مواردی که اقدامات احتیاطی انجام نشود ، شرایطی مانند مشکلات گردش خون ، گانگرن ، بریدگی پا و غیره ممکن است رخ دهد.

دیابت به طور کلی با چاقی مشاهده می شود و با افزایش وزن خطر دیابت افزایش می یابد. علاوه بر این ، انسولین می تواند باعث افزایش وزن بیمار شود. زیرا اگر بیمار هنگام استفاده از انسولین به طور نامنظم غذا بخورد ، انسولین تمایل به ذخیره چربی ایجاد می کند و با ورود به هیپوگلیسمی (قند خون پایین) و مصرف قند غیرضروری ، وزن بیشتری پیدا می کند. گاهی اوقات ، دوز انسولین بیش از حد است ، بیمار دوباره دچار هیپوگلیسمی می شود و اگر این کاهش قند خون به طور مکرر تکرار شود ، با مصرف انرژی بیش از حد برای درمان چاق می شوند. با این حال ، در برخی موارد ، مشاهده شده است که دیابتی ها لاغر می شوند.

به زخم هایی که در اثر ضربه و جراحات ناشی از تخریب ساختارهای عصبی و عروقی در بیماران دیابتی ایجاد می شود زخم دیابتی گفته می شود.

زخم های ناشی از دیابت

زخم های دیابتی چگونه بروز می کنند؟

  • احساس درد در نتیجه نوروپاتی از بین می رود.
  • تعریق پوست و مکانیسم های رطوبت مختل می شود.
  • تغییر شکل به دلیل درگیری عضلات پا اتفاق می افتد.
  • سیستم ایمنی بدن مختل می شود
  • در نتیجه تخریب عروق ، جریان خون قطع می شود (ایسکمی) و نمی توان اکسیژن رسانی کافی را به دست آورد.
  • مقاومت کلی بدن مختل می شود.

زخم های حاصل از این زخم های دیابتی نمی توانند بهبود پیدا کنند و عفونت (التهاب) بر روی آن قرار می گیرد. زخم رشد کرده و باعث تشکیل گانگرن می شود.

زخم های ناشی از دیابت

برای جلوگیری از زخم های دیابتی چه کاری باید انجام شود؟

  • کنترل قند
  • لاغر شدن
  • سیگار نکشیدن
  • مراقبت از پاکیزگی هر روز ، شستن با آب ولرم و خشک نگه داشتن بدن
  • پوشیدن جوراب های نخی که تنگ نباشد
  • استفاده نکردن از بخاری
  • پیاده روی طولانی و استراحت نکردن طولانی مدت
  • نگاه به تغییر رنگ ناحیه زخم با آینه

زخم های دیابتی چگونه درمان می شوند؟

زخم های دیابتی باعث درد نمی شوند ، بنابراین افراد باید مراقب باشند. برای درمان زخم های دیابتی قطعاً باید با یک تیم کار شود. زخم های دیابتی زخم هایی هستند که درمانشان طولانی مدت است. در درمان زخم های دیابتی ، بسیار مهم است که بیمار و خانواده یا نزدیکان وی مراقب و صبور باشند. چون که بهبود زخم های دیابتی در مدت طولانی انجام می شود و خطر عود وجود دارد. شناخته شده است که زخم های دیابتی معمولاً در پاها ایجاد می شوند. همانطور که در بالا ذکر شد ، کار با یک تیم در زمینه زخم های دیابتی در پا ضروری است.  معیارهای مهمی وجود دارد که فرد باید در این فرآیند به آنها توجه کند. از همه مهم تر ، او باید اقدامات احتیاطی خود را انجام دهد و مراقب تغذیه و زندگی خود طبق دستور متخصص باشد. وقتی افراد دیابتی در این خطر هستند و زخم دارند:

  • سیگار و الکل نباید استفاده شود.
  • باید از کنترل وزن مراقبت کنند (زیرا نباید فشار زیادی به بدن وارد شود(
  • همیشه به تمیزی توجه کنند.
  • بررسی رگ های بیمار توسط متخصص
  • کنترل مکرر قند
  • استراحت تا جایی که مناسب است
  • کنترل روزانه

زخم های ناشی از دیابت

زخم های دیابتی چگونه بهبود می یابد؟

فرد و متخصص زخم در درمان زخم های دیابتی بسیار مهم هستند. پس از انجام کلیه اقدامات احتیاطی لازم در این زمینه ، فرد باید نقشه راهی را متخصص ترسیم کرده است ، دنبال کند. در این مرحله ، افراد باید از یکدیگر حمایت کنند و در همکاری مداوم باشند.

برای اینکه پای بیمار دیابتی به طور کامل ارزیابی شود ، باید وضعیت بیماری شریانی بیمار به طور کلی بررسی شود و پوست و سیستم اسکلتی – عضلانی به طور دقیق بررسی شود. یک معاینه ویژه پا باید هر ساله برای همه بیماران دیابتی انجام شود تا مشکلات پا با خطر بالا شناسایی و تشخیص داده شود.  در طول این معاینه ،  حس حافاظتی ، ساختار پا و بیومکانیک ، ساختار عروقی و یکپارچگی پوست باید ارزیابی شود. بیمارانی که دارای یک یا چند موقعیت پرخطر هستند باید در فواصل مکرر بررسی و ارزیابی شوند تا توسعه عوامل خطر اضافی کنترل شود.

پای بیمارانی که به نوروپاتی مبتلا می شوند باید توسط یک متخصص در هر زمینه کنترل شود. در هنگام ارزیابی وضعیت عصبی در پاهای کم خطر ، باید از آزمون های آستانه ای به نام somatosensors cantitative   استفاده شود و از روش Semmes-Weistein Monoflement برای این منظور استفاده می شود. در اولین غربالگری واسکولوپاتی ، یعنی بیماری عروقی ، باید سابقه لخته شدن (یعنی درد رانی که با راه رفتن افزایش می یابد اما هنگام استراحت کاهش می یابد) مورد سوال قرار گیرد و نبض های پا ارزیابی شود.

سوالات تکراری درباره زخم های ناشی از دیابت:

زخم های ناشی از دیابت چگونه درمان می شوند؟

همانطور که مشخص است ، زخم های مختلفی می تواند در بدن ایجاد شود که ناشی از دیابت است. داروهای مختلفی در درمان زخم هایی که ایجاد می شود استفاده می شود. این هدف برای درمان زخم ها با پشتیبانی از داروها و قدرت بدن بیمار است.

زخم های ناشی از دیابت

درمان زخم های دیابتی چقدر طول می کشد؟

می توان گفت که بهبود زخم های دیابتی از فردی به فرد دیگر متفاوت است. بنابراین ، تعیین زمان دقیق مشخص نخواهد بود. با این وجود می توانید با دریافت پشتیبانی از متخصص خود در مورد این دوره اطلاعات کسب کنید.

اگر زخم های ناشی از دیابت خوب نشوند چه اتفاقی می افتد؟

سعی می شود با مداخلات اولیه و راهنمایی های متخصص از زخم های ناشی از دیابت جلوگیری شود.  با این حال ، در برخی موارد ، ممکن است درمان زخم ها به دلیل وضعیت بیمار نباشد. در این موارد ممکن است زخم ملتهب شود. در صورت عدم بهبود زخم ها ، ممکن است به عمل های مختلفی نیاز باشد. با این حال ، هدایت توسط  متخصص و گرفتن اطلاعات مطلق از متخصص بسیار سالم تر است.

برای زخم های ناشی از دیابت چه کاری باید انجام شود؟

زخم های مختلفی ممکن است در بدن شما ایجاد شود که ناشی از دیابت است. در طی این فرایندها ، شما باید دستورالعمل ها و روش درمان متخصص خود را دنبال کنید. در هر صورت ، توجه به بهداشت زخم های بدن مهم است.

Source: www.ahmetziyabalta.com

مقالات

درجه بندی زخم پای دیابتیدرمان زخم پای دیابتیدرمان زخم دیابتیزخم پای دیابتیزخم های دیابتیزخم های ناشی از دیابتکلینیک زخم پای دیابتیمراحل اولیه زخم پای دیابتی

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *